این سفره در دوران باستان """هفت شین""" (شهد، شکر، شیرینی، شراب، شب بو، شالین، شبدر) بوده است اما در پی ممنوعیت شراب در ایران در قرن ۳ هجری این هفت «سین» بود که جای هفت شین را گرفت، در اصل هفت شین ثابت بود اما هفت سین تقریبآ هر چیزی که از نظر مردم خوش یمین باشد و با سین شروع شود می‌تواند باشد. این سفره اجزائی دیگر هم دارد مانند آینه که نماد نور و راستی است، ماهی که نماد زندگی نیک بختی است، شمع که نماینده آتش است، گل که نماد دوستی است و کتاب که نماد دانائی است.

موبدان آدریان شوش در همان سال های اعراب هفت سین را جای گزین هفت شین کردند .

• عود که امروزه در نوروز فراوان استفاده می‌شود در گذشته نماد ثروت خانواده بود که عود که از هند اورده شده است بسوزانند و بقیه اسپند می‌‌سوزاندند.

امروزه بسیاری در این سفره سنبل، سکه و ... نیز در این سفره دیده می‌شود که از آنجا که این سفره دیگر جنبه مذهبی ندارد هر کس به اختیار خود در آن آزاد است.

این سفره بعضی آداب خاص نیز داشته است از جمله این که افراد باید با لباس آراسته بر سر سفره حاضر شده و اگر کسی اوموک (یک لنگه کفش به پا) داشت می‌‌گفتند وی تا آخر سال زندگیش لنگ میزند.

برج میلاد قطعاً یکی از بزرگترین برج‌های دنیاست. اما جالب است بدانید که مهم‌ترین رکورد این برج نه ارتفاع آن و بلکه طولانی بودن زمان ساخت است.

یعنی در حالی که زمان ساخت سه برج بلند دنیا، تورنتو، مسکو و شیکاگو از سه سال بیشتر نبوده، برج میلاد یازده سال پس از آغاز زمان احداث هنوز ساخته نشده و اگر توجه ویژه مدیریت کنونی شهرداری تهران نبود چه بسا این زمان از پانزده سال هم فراتر می‌رفت.

خبرگزاری مهر به تازگی در گزارشی در همین باره اشاره کرد که برج میلاد در رتبه‌بندی برج‌های مخابراتی پس از برج تورنتو با 553 متر ارتفاع، برج مسکو با 540 متر و برج شانگهای با 467 متر به عنوان چهارمین برج مخابراتی بلند جهان با 435 متر ارتفاع ایستاده است در حالی که برج‌های غیر مخابراتی یا آسمانخراش‌هایی به مراتب بلندتر از میلاد در دنیا وجود دارند که به علت‌های فنی در رتبه‌بندی‌های متفاوتی قرار می‌گیرند.

می‌توان بلندترین ساختمان‌های جهان را به این ترتیب: 1- برج تورنتو با 553 متر ارتفاع 2- برج مسکو با 540 متر ارتفاع 3- برج شیکاگو با 527متر بلندی 4-برج تایپه با 508 متر ارتفاع 5- برج شانگهای با 467 متر بلندی 6- برج‌های دوقلوی پتروناس در کوالالامپور با 452 متر ارتفاع 7- برج سلطنتی نیویورک با 449 متر ارتفاع 8- برج میلاد تهران با 435 متر، رتبه‌بندی کرد.

این گزارش می‌افزاید با این حال زمان ساخته شدن این برج‌ها نیز در مقایسه با میلاد بسیار جالب توجه است. برج سلطنتی نیویورک قدیمی‌ترین برج در میان این 8 برج در سال 1931 در 102 طبقه ساخته شد. امپایر استیت، اولین ساختمان در دنیا بود که بیش از 100 طبقه داشت و به مدت 41 سال بلندترین آسمانخراش جهان بود. این برج با 3400 کارگر ظرف مدت 410 روز از ژانویه 1930 تا ماه می 1931 ساخته شد.

برج شیکاگو ظرف مدت 3 سال (73 - 1970) با هزینه 175 میلیون دلار، برج تورنتو (76-1973) با هزینه 260میلیون دلار، برج مسکو (67-1963)، برج تایپه (2004-1999) با هزینه یک میلیارد و 600 میلیون دلار، برج شانگهای (95-1991) با هزینه 100 میلیون دلار و برج‌های دوقلوی کوالالامپور (98-1995) ساخته شده‌اند در حالی که برج میلاد از 1995 تا امروز در حال ساخته شدن است و شهرداری تهران تلاش می‌کند تا سال آینده آن را به مرحله افتتاح برساند.

بررسی مقایسه‌ای ساخته‌شدن برج میلاد با دیگر برج‌های دنیا این نتیجه را دارد که روند ساخت برج میلاد طولانی‌ترین مدت یک سازه اینچنینی است در حالی که برج نیویورک در فاصله کمتر از 2 سال در 7 دهه قبل ساخته شده است؛ به نظر می‌رسد دلیل طولانی‌شدن مدت ساخت میلاد، بیشتر از دلایل مالی و فنی، به دلیل عدم مدیریت درست و جابجایی فراوان مدیران شهری بوده است.

متاسفانه در شهری که عمر متوسط شهرداران آن کمتر از 2 سال است و مدیران شهری دائما در حال تغییر هستند، نمی‌توان انتظاری بیشتر از این داشت در حالی که متوسط ساخته‌شدن برج‌ها در این رده 3 سال بوده است که عموما با تکنولوژی 3 دهه قبل ساخته شده‌اند.


شهر پروژه‌های نیمه تمام

از منظر مدیریت شهری شاید بتوان تهران را شهر پروژه‌های نیمه تمام نامید. هفته گذشته پارکینگ طبقاتی لاله در خیابان فاطمی به بهره‌برداری رسید. جالب است که در حالی که بلندترین برج جهان در کمتر از سه سال ساخته شده، ساخت این پارکینگ بیش از هفت سال طول کشیده و جز عدم‌النفع مرتبط در همه این سالها، به آزار شهروندان همجوار منجر شده است.

9 سال زمان برای احداث تونل رسالت(در حالی که طبق برنامه باید سه ساله احداث می‌شده است)، 10سال زمان برای احداث برج میلاد(در حالی که حداکثر باید سه ساله ساخته می‌شده است) و 7 سال زمان برای احداث یک پارکینگ طبقاتی(که قاعدتاً در یک سال هم قابل ساخت است) در کنار کاستی‌های فنی، نشان‌دهنده یک معضل بزرگ هستند؛ اینکه تهران سالهاست که تاوان عدم تداوم در مدیریت شهری را می‌پردازد.

قطعاً در هیچ‌کدام از کلانشهرهای جهان این گونه نیست که متوسط دوره مدیریت یک شهردار کمتر از دو و نیم سال باشد، آنچنان که در تهران شاهد بوده‌ایم در 28 سال بعد از انقلاب پانزده نفر در تهران شهردار شده‌اند. پس عجیب نیست که برج میلاد در میان همگنان و رقبایش، این گونه از نظر مدت ساخت رکورددار می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

به گزارش خبرگزاري دانشجويان عمران ايران از این پس در همه ساختمان‌های بتنی یا فلزی با اجرای سازه‌ای بتنی واقع در مناطق 2،5و 22 استفاده از بتن آماده استاندارد اجباری می‌شود.

به دلیل اهمیت مقاوم‌سازی ساختمان‌ها و ارتقای کیفی آنها، همه شهرداران مناطق 5،2 و22 مکلف شدند، کنترل‌های لازم برای تضمین استفاده از بتن آماده استاندارد و مصرف صحیح آن را بر اساس مقررات ملی ساختمان به‌عمل آورند.

ابوالقاسم وحدتي اصل قائم مقام معاون شهرسازي شهرداري تهران گفت: با در نظر گرفتن اهداف برنامه چهارم توسعه، اجرای مصوبه هیأت وزیران، اجرای مقررات ملی ساختمان در مورد استفاده از مصالح استاندارد و از آنجا كه استاندارد ملی بتن آماده مشمول مقررات استاندارد اجباری است، مالکان همه پروژه‌ها در محدوده مناطق 5، 2 و 22 که تاکنون پروانه ساختمانی برای پلاک خود دریافت نکرده‌اند، موظف هستند از بتن آماده استاندارد استفاده کنند.

وي تأكيد كرد: مالكان موظف‌اند گواهی تضمین کیفیت بتن مورد استفاده خود را به تأييد  شرکت‌های بتن دارای گواهی استاندارد از مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران برسانند.

وحدتي اصل افزود: در پلاک‌هایی که به دلایل محدودیت‌های فنی مانند عرض گذر یا معبر نامناسب، امکان تردد ماشین‌آلات حمل و نقل و پمپاژ بتن مقدور نباشد، ارائه گواهی عدم امکان تأمین بتن آماده استاندارد توسط انجمن تولیدکنندگان بتن آماده استاندارد به شهرداری منطقه مربوطه الزامی است.

به گفته قائم مقام معاونت شهرسازي در چنین شرایطی مهندسان مجری یا ناظر، ملزم به ارائه طرح اختلاط بتن برای پروژه مذکور هستند و در هر مرحله بتن‌ریزی باید توسط یکی از آزمایشگاه‌های مورد تأیید مؤسسه استاندارد، نمونه‌گیری انجام و نتایج به همراه گزارش مربوطه به شهرداری اعلام شود.

وي با تأکید بر منظورکردن تمهیداتی برای انبوه‌سازان گفت: آن گروه از انبوه‌سازانی که دارای بنای بیش از 10 هزار متر مربع باشند، می‌توانند با تأمین تمامی شرایط استاندارد و اخذ مجوزهای لازم از مراجع ذی‌صلاح، نسبت به ساخت بتن در محل پروژه و صرفاً برای مصرف در همان پروژه اقدام کنند.